vrijdag 11 april 2014

Uitstel naar 2015

Het is niet anders, maar we moeten weer een jaar uitstellen. Twee weken geleden ben ik 'geopereerd' aan mijn frozen shoulder. Ik ben aan het herstellen, maar heb nog een lange weg te gaan. Dit betekent dat ik me niet optimaal kan voorbereiden op zo'n avontuur. En voordat onze man in Nepal kosten gaat maken moest er een besluit worden genomen. Dat heb ik vandaag gedaan. Het wordt 1 jaar uitgesteld.
De trekkinggroep gaat wel in 2014, aangevuld met Antonio. Zij zullen het Annapurna-trail gaan lopen.
Tegen de jaarwisseling 2014/2015 meld ik me wel weer. Hopelijk voel ik me dan weer goed genoeg om in 2015 (dan ben ik 55!) wel naar Nepal te gaan.
Groetjes, Otto

zondag 5 januari 2014

Vluchten zijn geboekt!

Dit weekend hebben we een belangrijke stap gemaakt: de retourvlucht naar Kathmandu is geboekt. We weten nu dus precies waar het tijdframe van 6 weken gaat vallen.
Verder zijn we behoorlijk bezig geweest met de offertes, niet alleen van onze bevriende sherpa, maar ook van andere agencies. Omdat de offertes allemaal in de buurt van elkaar lagen zagen we geen reden om niet met Ngima Sherpa in zee te gaan. Hij heeft ons ook ondersteund bij de Baruntse Expeditie en de tocht naar Tilman's Pas.
De laatste dagen flink met Ngima aan het skypen geweest om over allerlei details te praten. Grosso modo ziet het er nu zo uit:

  • Het expeditieteam heeft eerst 2 dagen in Kathmandu (KTM) om zaken te regelen, zoals permits.
  • Daarna gaan we met een bus in 2 dagen naar ons startpunt Jomsom; gids, dragers, materieel, alles gaat mee in de bus.
  • Het is dan zo'n 14 dagen lopen naar het Base Camp, waarbij we passen van hoger dan 5000 meter over moeten
  • Op het moment dat wij in BC aankomen, gaat de groep Carolien beginnen aan het eerste stuk van het Annapurna Circuit.
  • Wij hebben dan zo'n 4 dagen nodig om de Saribung te beklimmen via een aantal tussenkampen en daarna dalen we af in de richting van Phu
  • De groep Carolien zal na 5 dagen Annapurna Circuit afslaan richting Phu
  • In Phu komen de beide groepen bij elkaar
  • Vanaf dat moment hebben we nog een dag of 9 te gaan totdat we weer in Jomsom zijn
  • Dan is weer 2 dagen terugrijden naar KTM
Er is dus geen ontkomen meer aan: we gaan echt. Nu duimen dat alle fysieke ongemakken die ik (Otto) momenteel heb tegen die tijd voldoende opgelost zijn.

Later!
Otto

woensdag 25 december 2013

Plannen voor een expeditie in 2014

Het lijkt er toch van te komen, we gaan weer naar de Himalaya, naar Nepal. Het ziet er naar uit dat we met 2 teams gaan.

  • Team 1 is het expeditieteam dat 4-5 weken gaat lopen in het gebied ten noorden van de Annapurna. Dit team zal ook de 6328 m hoge Saribung proberen te beklimmen. De terugtocht gaat via Phu-Nar en het 5000 m hoge Tilicho-meer.
  • Team 2 is een trekking-team dat 3 weken ten oosten en noorden van de Annapurna gaat lopen. Halvewege de trekking zullen zij in Phu aankomen, waar ze zich aansluiten bij team 1.
De voorbereidingen zijn in volle gang. We zijn momenteel bezig met het vragen van offertes voor gidsen en dragers.

Alle berichten die op de weblog gepost worden, zullen ook op Facebook te zien zijn.
Zodra er weer wat voortgang is meld ik me weer.

Prettige kerst en het allebeste voor 2014!
Otto.

zondag 13 oktober 2013

Niet in 2013. Misschien 2014?

Nee dus, geen expeditie in 2013. We zijn nu aan het onderzoeken of we in 2014 iets kunnen doen.

vrijdag 16 november 2012

In 2013 weer een expeditie?

Er zijn redelijke concrete plannen om in 2013 naar Upper Mustang te gaan en tevens de Saribung (6321 m) te gaan beklimmen. We zijn het momenteel aan het uitzoeken en wie-weet, misschien gaat Antonio wel weer mee!

donderdag 11 november 2010

Zo, we zijn weer terug in Kathmandu. Gisteren zoals we ons zelf beloofd hadden een frietje met mayo gegeten. Er zit namelijk een echte Belgische frituur in KTM.
De laatste 2 dagen waren gemakkelijk. We zijn de één na laatste dag naar Kakani gelopen alwaar een feestmaal voor ons bereid werd. Er werden 2 kippen geslacht (voor het eerst in 3 weken echt vlees!) en er is een mooie taart gemaakt. We hebben ook alle dragers bedankt en ze een flinke fooi gegeven. En natuurlijk ook aan Lhakpa Ngima, onze kok, en aan Phurba, onze gids. En de laatste dag was slechts een afdaling naar Melamchi Pul, waar een jeep op ons wachtte.
We waren niet echt tevreden over ons hotel van voor de trip, dus we zitten nu in het vrij luxe Everest Hotel. Wel zo prettig. Gisteravond zijn we bij Tanka, onze man in KTM, thuis uitgenodigd. Hij had flink uitgepakt: bier, cola, vlees, geplette rijst, dal, curry. Het was leuk om te zien hoe hij woonde.
Vandaag gaan we een beetje shoppen in de Thamel. We zitten nu in het Himalaya Java Coffee House, aan de heerlijke espresso macchiato (Antonio!). En morgenavond laat vliegen we terug naar NL. Dat betekent dat onze berichtgeving hiermee ophoudt. Hieronder volgen nog een twintigtal foto's. We danken iedereen voor zijn/haar belangstelling. We hopen dat onze blogs en phlogs een beetje zijn doorgekomen. Toch leuk die moderne techniek.

Namaste! Otto & Marja.

Eten in de tent

Door het bos omhoog

Lunch onderweg

Paraplu's op

Ons personeel

Panch Pokhari (4000 m)

Eindelijk bergen

Gewikkeld in het dons

Morene naar de Tilmans Pas

Vaste touwen bij de Tilmans Pas

Gletsjer bij Tilmans Pas

Weer omlaag na de pas

Kyangjin Gomba en de Naya Kanga

Beesies

Vroege start naar Naya Kanga

Beetje rotsklimmmen

Jumarren naar de top

Top van Naya Kanga (5844 m)

Afdalen

Kamp na de Ganja-La

zondag 7 november 2010

Tarke Ghyang

De satphone was leeg en we konden onze vorige blog dus niet posten. Vandaag hebben we stroom dus kunnen we hem opladen. Daarom dus 2 posts vandaag.
Na Yangri Kharka kregen we een waterprobleem. We begrepen van wat mensen die we tegenkwamen dat we niet naar onze volgende geplande stop konden gaan omdat daar momenteel geen water was. Sterker nog, er zou nauwelijks water zijn de komende anderhalve dag. In overleg met de staf hebben we toen besloten een lange mars te gaan maken, totdat we weer water zouden vinden. Het bleek zo'n 8 uur te duren. Onderweg nog wel 2 poeltjes gezien met in totaal zo'n 15 liter water. Veel op en neer gelopen, maar uiteindelijk kwamen we om 16.00 uur bij een 'kharka', waar water te vinden was op zo'n 10 minuten lopen naar beneden. En we waren gezakt naar 3450 meter.
Vandaag was het maar een korte dag, omdat we gisteren veel meer uren gemaakt hadden. Eerst even 300 meter omhoog en toen 1000 naar beneden. We kwamen al om 11.00 uur in Tarke Ghyang aan. Hier konden we onze spullen drogen. We staan op een veldje naast een 'hotel' en een 'stupa'. En de hoogte is nog maar 2650 meter. Morgen nog een dagje wandelen naar Kakani en de laatste dag nog 2-3 uurtjes naar Melamchi Pul en dan met de bus naar Kathmandu. Ons avontuur zit er bijna op. Ik weet niet of we hierna nog bloggen, misschien nog eentje vanuit Kathmandu met wat foto's.

vrijdag 5 november 2010

Succes op de Naya Kanga!

Hehe, we hebben het gehaald. Een paar dagen geleden zijn we uit Kyanjin Gomba naar het basiskamp (4300 m) van de Naya Kanga (5844 m) vertrokken. Het was goed weer, maar we wisten nog steeds niet zeker of we de berg zouden gaan beklimmen. Kyanjin Gomba was trouwens lachen. In de loop van de middag was er ineens heel veel opwinding in het dorp; er bleken militairen aan te komen. Er was zelfs een generaal bij die direct op Otto afliep en de handen schudde. En een andere hoge piet wilde per sé op de foto met ons. Strak gezicht trekken zoals gewoonlijk maar wij sloegen gelijk onze armen om hem heen en zeiden dat hij moest lachen tegen het vogeltje.
Goed, de tocht naar het BC was steil en vermoeiend, maar wel kort, slechts 3 uurtjes. De volgende dag verder naar het hoogtekamp op 4900 meter. Daar bleek al veel sneeuw te liggen; het was gewoon een erg guur oord, aan de noordzijde van de berg. Omdat we ons sterk voelden hebben we gelijk besloten om de volgende dag de Naya Kanga te gaan beklimmen.
In de loop van de middag kwamen nog een paar Welshmen naar beneden vanaf de Ganja-La pas. Eentje had behoorlijk hoogteziekte en was er niet best aan toe. Ze vroegen aan Otto of hij wilde zeggen dat hij dokter was, om de zieke te overtuigen niet weer terug omhoog te gaan. Dat spelletje hebben we maar mee gespeeld.
De volgende dag om 3 uur uit de veren en om 4.15 op pad. Het was donker en koud. We hadden onze donsjassen aan. Het eerste uur moesten we over blokkenterrein lopen, niet echt gemakkelijk in het donker. Na anderhalf uur, het begon net licht te worden, kwamen we bij een steile rotswand, op zon 5000 meter. Die hebben we via vaste touwen beklommen. Daarna begon de sneeuw, maar ook de zonneschijn. Het zou een prachtige dag worden. Even later de stijgijzers onder gedaan en verder omhoog. De gehele route zou bijzonder steil blijven. We hebben ons in een aantal uren omhooggeworsteld: soms maar een een tiental passen doen en dan weer uithijgen. Even voor twaalven stonden we vlak onder de top. Maar we moesten nog wel een 70/80 graden steil stukje klimmen van zo'n 30 meter. De gids heeft toen een touw bevestigd en wij hebben onszelf mbv een 'jumar' omhoog gewerkt. Om 12.00 stonden we boven. Erg koud. Daarna 'abseilen' naar benden en snel over de sneeuw en gletsjer weer terug. Dat ging allemaal prima tot we weer bij de rotsen aankwamen. Daar moesten we weer abseilen en toen moesten we nog een uur of 2 over dat blokkenterrein teruglopen. We waren zo verschrikkelijk moe. Maar uiteindelijk waren we om 16.45 weer in het kamp terug. Koppie soep gegeten, paar bakken thee en toen gaan slapen. Het was een 'interessante' dag geweest. Onzettend geboft met het weer. Het was de hele dag helder. Maar echt goed geslapen hebben we echter niet.
Vandaag moesten we de Ganja La over, een pas van 5100 meter, dus 200 meter hoger dan ons kamp. Het was weer eens steenkoud, maar gelukkig scheen de zon op de pas. We lopen nu van noord naar zuid, dus na de pas zullen we meer de zon zien. We zitten nu in een kamp bij een riviertje, op 4420 meter. Over 4 dagen verwachten we weer in Katmandu te zitten. Dan gaan we lekker een frietje met mayo eten. Mmmmmm.

maandag 1 november 2010

Van Panch Pokhari naar Kyangjin Gomba

Eindelijk weer eens tijd om te bloggen. We hebben vandaag een rustdag in Kyangjin Gomba op 3850 meter, in het laagland dus.
Na Panch Pokhari zijn we 3 dagen bezig geweest om de route te vinden. De eerste dag ging eigenlijk nog best. Er was een soort van paadje, maar na de lunch gingen we ergens omhoog langs een riviertje en dat was waarschijnlijk niet zo slim. Hoe dan ook, we hebben kamp gemaakt op 4250 meter. We zijn direct de tent in gekropen en daar pas de volgende ochtend weer uit gekomen. Het weer was goed maar 's middags betrok het weer en werd het koud.
We hadden 1 drager die de route wist. Dus iedereen volgde hem de volgende dag omhoog naar een pasje. Daar bleek dat we uitkeken op het verkeerde dal en dat er geen route omhoog liep, wel omlaag. Toen bleek dat die drager de vorige keer ook niet verder dan dat pasje was gekomen . Hij was helemaal niet op de Tilmans Pas geweest! Nu werd ons duidelijk dat werkelijk niemand de route naar de Tilmans Pas wist. Het avontuur kon beginnen! We zijn weer iets afgedaald en hebben daar geluncht terwijl Phurba, onze gids, en Lhakpa de route gingen zoeken. Zij zijn omhoog geklommen om een beter zicht te hebben en na 3 uur waren ze weer terug. Ze hadden een pad gezien. We zijn toen de bergrug opgeklommen, steil omhoog, en het begon ook te sneeuwen. Via steil blokkenterrein weer naar beneden en daar was een goede kampplek. Hemelsbreed waren we niet echt opgeschoten. Maar er was weer een pad!
Volgende dag verder via dat pad. Na anderhalf uur kwamen we bij 3 meertjes. Op de kaart staat 'Tin Kunda'. Dat betekent 3 meertjes, dus we hadden het idee dat we goed zaten. We zagen ook de morene van de Balephi Gletsjer. Daar zijn we naartoe gelopen en hebben kamp gemaakt. Het pad waren we inmiddels alweer een beetje kwijt. We zaten vlakbij de linkermorene, die we volgens de kaart omhoog moesten nemen de volgende dag. Phurba is die middag de route gaan verkennen en kwam na 4 uur terug met goed nieuws. De linker morene moesten we niet hebben. We zouden dan ergens de gletsjer moeten oversteken en dat was levensgevaarlijk.
De volgende dag zijn we direct de rechter morene opgeklommen en die hebben we tot 4850 meter gevolgd, de laatste plek waar het enigszins mogelijk was een kamp te maken. We zaten nu vlakbij de Tilmans Pas! Het weer werd er elke dag beter op. Veel zon en nauwelijks wolken in de middag. Diezelfde middag is Phurba omhoog gegaan om naast de ijsval vaste touwen te gaan aanleggen en de gletsjer naar de pas te gaan verkennen.
Volgende dag om 7 uur gaan lopen. Eerst anderhalf uur naar de ijsval. We hebben onszelf (inmiddels zaten we 5000 meter) aan de vaste touwen omhoog getrokken. Dat betekent in de praktijk 10 stappen en dan 1 minuut uithijgen. Daarna via een steil blokkenterrein en een sneeuwveldje naar de gletsjer. Stijgijzers aangedaan en zigzaggend tussen de spleten door naar de pas, waar we om 12 uur aankwamen. We waren boven de 5300 meter! En we hadden veel geluk met het weer. Het was helder en niet koud. Prachtige uitzichten op hangende gletsjers. Daarna afgedaald naar een vlak stukje op de gletsjer, waar alle dragers al stonden te wachten. Petje af voor die lui, die met 30 kg op de rug ook de pas over waren gestoken. Chapeau! Sommigen hadden echter wel last van lichte hoogteziekte. Wij hadden gelukkig aspirine bij ons en dat vond gretig aftrek. En toen was de vraag hoe we de gletsjer af moesten komen. We staken over naar de linkerkant van de gletsjer en via een soort glijbaan kwamen we weer in het blokkenterrein. Maar dan de steile variant. Met sneeuw tussen de rotsblokken zodat je heel geconcentrerd moest lopen. Uiteindelijk kwamen op een stukje vlak terrein met een meertje waar we kamp hebben gemaakt. Het was 16:00 en we zaten op 4750 meter. Hèhè. Dat was een mooie dag. En de zon scheen nog steeds, maar we zaten aan de noordkant, dus niet bij ons.
We dachten dat de volgende dag een makkie zou zijn: alleen een beetje naar beneden hobbelen. Niets was minder waar. Na een uur door het blokkenterrein 'lopen' kwamen we bij een enorme morene. En die moesten we afdalen. Wel 200 meter door een instabiele puinhelling naar beneden waarbij de rotsblokken her en der naar beneden suisden. Erg gevaarlijk. Dus zo snel mogelijk naar beneden! En daar moesten we nog een paar uur lopen over, ja weer, rotsblokken. We waren er langzamerhand wel klaar mee. En als klap op de vuurpijl moesten we ook nog een steenkoude rivier oversteken. Geen bruggetje. Schoenen uit, broek uit, sandalen aan en gaan met die banaan. Oeii, wat wat was het koud. Antonio kent dit gevoel van onze Aconcagua expeditie. En toen zagen we eindelijk weer mensen. Een Japanner van 72 die op fotosafari was. En we zagen een echt pad! Kamp in Langshisa Kharka (dode os weide) op 4150 meter. Het weer begon wel iets te betrekken.
Volgende dag was een bewolkte en kille dag. In 4 uurtjes naar Kyangjin Gomba gwandeld over dat pad. En we kwamen westerlingen tegen. Kyangjin Gomba is een klein dorpje met een paar onderkomens. We hebben deze keer niet in een tentje geslapen, maar binnen. En 's avonds begon het te sneeuwen.
Vanochtend zat alles nog helemaal dicht, maar de wolken verdwenen al snel. Het is nu helder en we hebben uitzicht op de Naya Kanga. We zijn er nog niet zeker van dat we die berg gaan beklimmen. We zijn toch wel moe van die Tilmans Pas. We zien het wel. We gaan in ieder geval morgen omhoog richting de Ganja La. We slapen dan in Base Camp en gaan overmorgen naar High Camp op 4900 meter. Daar beslissen we of we de Naya Kanga op gaan of dat we direct de pas oversteken, die trouwens ook niet heel erg gemakkelijk is. Maar ja, als je de Tilmans Pas over kunt steken, dan gaat de Ganja La ook. De dorpelingen hier vonden het wel geweldig dat we de Tilmans Pas over waren gekomen. Mogelijk waren we de eersten dit jaar.
Goed, dat was het dan weer. We zullen nog een paar keer van Ipadio gebruik maken. Nu gaan we eerst een cheese factory bezoeken.

Groetjes uit een zonnig Kyangjin Gomba.

dinsdag 26 oktober 2010

zondag 24 oktober 2010

Wasdag

Een uurtje na onze vorige blog ('een droge dag') begon het te regenen. En de hele nacht heeft het gesneeuwd. Maar gelukkig werd het die ochtend droog en konden we in 4 uurtjes naar Panch Pokhari lopen. En daar hebben we nu een rustdag. Het is prachtig weer. We zitten op 4050 meter temidden van 5 meertjes. Het is een heilige plek met een klein tempeltje. Een beetje pelgrim moet dus een paar dagen lopen om hier te komen.
Vanochtend hebben we ons kunnen wassen. Voor het eerst in een week. We zitten nu lekker in de zon te acclimatiseren. Korte broek, sandaaltjes. De komende 3 dagen gaan we naar de Tilmans Pas. Het zal een zware klus worden. We hoorden dat het loodrecht omhoog gaat.
Met ons gaat het redelijk goed. We voelen de hoogte wel. We hebben ontzettend dikke koppen, oedeem. Dat is niet abnormaal en gaat vanzelf weer weg. En nu gaan we maar weer eens een kopje thee drinken. Veel drinken op hoogte is het devies.

vrijdag 22 oktober 2010

Een droge dag

Eindelijk tijd om te bloggen. De afgelopen dagen zijn zeer regenachtig geweest. Dat is eigenlijk vreemd, omdat de moesson voorbij is. Vorig jaar hadden we ook veel regen de eerste week, maar vanaf 15 oktober was het droog. Gelukkig was vandaag een droge dag. We zitten nu in Nasimpati, een pasje. Nasimpati is niet meer dan een paar schuren waar herders in de zomer hun vee houden. Nu is het verlaten omdat de winter eraan komt.
Afgelopen maandag zijn we op pad gegaan met een gids/kok, een keukenhulp en 6 dragers. De belangrijkste persoon misten we: de drager die de route naar de Tilmans Pas kent. We weten niet wat er gebeurd is, maar die kwam gewoon niet opdagen, dus we hadden best wel een probleem. In overleg met onze man in Kathmandu is toen besloten om nog 2 dragers te gaan zoeken in Syaule, een plaatsje waar we de eerste dag langs zouden komen. En dat is ook zo gebeurd. We zijn met de bus naar Chautara gereden en vervolgens over een zandweg verder naar Syaule. Daar zijn nog 2 drager gechartered, waarvan er één 2 weken eerder de Tilmans Pas over was gekomen. Geluk dus.
Vanuit Syaule zijn we naar Sanu Okreni gelopen, een plaatsje (8 huizen) voor onze geplande stop Phusre. De dag erop naar Kami Kharka, niet meer dan een grasveldje. Vervolgens naar Pauwa Bas, enkel een schuurtje. Gisteren zaten we in Hile Bhanjyang en nu in Nasimpati, een dag lopen voor Panch Pokhari.
De hulptroepen zijn geweldig. Van te voren was gezegd dat we 'simpel meals' zouden krijgen. De praktijk is echter dat we uitgebreid eten. Om 6:30 wordt er op de tent geklopt door de keukenhulp: 'good morning, bed tea'. Dan staan er 2 kopjes thee klaar. Vervolgens komt er een schaaltje heet water waar we ons mee kunnen wassen. En om 7 uur kunnen we ontbijten. Elke keer maken ze wat anders, maar in het algemeen eten we cornflakes, muesli, gebakken eitje en pap. En wat chapati's of pannenkoeken erbij. Meestal gaan we een uur of 8-8.15 op pad. De dragers ontbijten niet dus die hebben om een uur of 11 honger. Dat betekent dat er rond die tijd en route gekookt gaat worden. Er wordt dan dal bhat (rijst met linzen) voor de dragers gekookt en voor ons iets als pasteitjes, groente, of iets dergelijks. En 's avonds eten we weer iets als pasta, curry, veel groenten, wat worst. De dragers zijn trouwens erg sterk. Ze dragen ongeveer 30-35 kg op hun rug. En daarbij lopen ze gewoon op slippertjes of eenvoudige schoenen. Één of twee spreken een woordje Engels, maar verder niet. Ook de gids speekt slechts een beetje Engels, waardoor we niet heel veel contact hebben met het personeel. We hebben eigenlijk het meest contact met Lahkpa. Hij werkt normaliter op het bureautje van onze bevriende Sherpa. Hij is daar een soort hulpje die de thee komt brengen. Maar ineens kregen we te horen dat hij ook mee zou gaan. Een prettige verrassing, omdat we dan toch nog iemand kenden.
Vandaag was een korte dag naar Nasimpati, slechts 3 uur lopen. We zijn wel door onze kerosine heen. Dus gaat Lahkpa vanmiddag naar beneden het dal in, 2 uur lopen, om op de markt in het laatste dorp daar kerosine en groenten te kopen. Morgenochtend om 5 uur loopt hij dan weer omhoog om vervolgens door te lopen naar Panch Pokhari. Wat een kerel!
In Panch Pokhari hebben we rustdag. Dan kunnen we ons eens wassen na een week! Dan melden ons wel weer.

Groetjes Marja en Otto.

donderdag 21 oktober 2010

zondag 17 oktober 2010

Pech in Kathmandu

Het zit allemaal niet mee. Gisteravond in KTM aangekomen, maar zonder bagage. Die is nog in Amsterdam of Frankfurt of Doha of ergens anders. Zonder bagage kunnen we niet weg. We hopen maar dat het vandaag in orde komt.
Verder heeft Otto behoorlijk wat buikpijn gehad in het vliegtuig. Vandaag gaat het wel beter, maar het is niet 100%. En als klap op de vuurpijl blijken er ook problemen te zijn met ons personeel. We hebben ineens een andere gids gekregen. Die kent de hele regio niet waar we naartoe gaan. Hij is wel 2 keer op de top van Everest geweest, maar daar hebben we niet zoveel aan. En onze belangrijkste drager, de enige die ooit eens op de Tilmans Pas is geweest, had zich gisteren nog niet gemeld. Als hij er niet bij is dan kent dus niemand de route naar Tilmans Pas.
Allemaal dus niet echt goede voortekenen. En het is ook nog eens slecht weer in de bergen.
Vanmiddag gaan we weer eens kijken of de bagage er alweer is. Duimen maar.
Groetjes, Marja en Otto.

vrijdag 15 oktober 2010

Naar Kathmandu

Zo, alles is ingepakt. Keurig 2 x 20 kg en 2 x 7 kg handbagage. We gaan nu via Frankfurt en Doha naar Kathmandu. We hopen dat Tanka de stroopwafels lekker zal vinden. Denk het wel, ze houden wel van zoet daar. Zondag nog de laatste dingen regelen in KTM en kennis maken met het supportteam. En dan maandag op pad! Antonio kwam net nog even langs om al blaffend (verkouden) afscheid te nemen. Laten we hopen dat hij ons niet aangestoken heeft.
Het regent nu in Amsterdam en in KTM ook. Alleen daar is het 25 graden, dus toch wel, lekkerder.
We melden ons weer vanuit KTM!

zondag 26 september 2010

Bagage vooruit gestuurd

Nog een kleine 3 weken! Het afgelopen weekend hebben we een tonnetje en een duffel ingepakt met spullen die niet mee kunnen met onze vlucht. We gaan die spullen aanstaande dinsdag naar de Worldwide Baggage Services brengen. Rond 1 oktober zullen die aankomen in Kathmandu, waar Tanka, onze man aldaar, ze zal ophalen en inklaren. Heel spannend weer allemaal.
We zijn ook erg benieuwd naar onze hulptroepen. Onze gids is nog nooit op de Tilmans Pas geweest, maar we hebben wel een drager die er eerder geweest is. Hopen maar dat dat goed gaat.
De komende weken hebben we eigenlijk niet meer zoveel te doen, alleen nog inpakken en visum ophalen.

woensdag 11 november 2009

Final dispatch

Dit is ons laatste bericht. We zijn blij dat we eindelijk naar huis kunnen. We zijn wel klaar met Nepal. Er is namelijk niet zo veel meer te doen dan de bergen in gaan.


Gisteren in KTM naar Ngima geweest om onze bagage in te pakken. Net als op de heenweg moeten we weer 80 kilo vooruit gaan sturen. En precies op dezelfde manier inpakken, anders moeten we invoerrechten betalen in Nepal. Dat kostte dus weer drie uur, maar we hadden toch niets te doen. Daarna naar Pashupatinath geweest, waar de Hindoes hun overledenen verbranden.

Vandaag geshopt in Thamel. Heel veel winkeltjes met outdoorspullen, nagemaakt in China: The North Face, Mammut, noem maar op. En tussen de middag friet met mayonaise gegeten! Bij de eerste frituur in Nepal.
 
Toon is nog wat slapjes vandaag, maar we hopen dat hij vanavond wel mee gaat eten.
 
Wel, hiermee sluiten we de berichtgeving af. We hopen dat iedereen het een beetje heeft kunnen volgen. Door het slechte weer in het begin konden we niet altijd een update geven, maar met dank aan Carolien konden er toch korte berichtjes gepubliceerd worden.
 
Hartelijk dank voor jullie interesse,
Groeten van Antonio, Marja en Otto.

zaterdag 7 november 2009

Alsnog de foto's

Hallo allemaal,
Blijkbaar was de satelliet-telefoon upload van onze foto's niet goed gegaan. Hierbij dan nog de overige 7 foto's.
By the way, met Toon gaat het weer beter. Hij krijgt weer praatjes. Hij blijft ook al weer langer dan 5 minuten achter elkaar bij bewustzijn.

Makalu Base Camp, 4850 m

De vrouwen van Antonio

Baruntse Base Camp, 5450 m

Camp 2, 6400 m

Onderweg naar de top
Antonio op de top


Amphu Lapcha pas

vrijdag 6 november 2009

Pokhara

Tja, wat doe je met 10 dagen in Nepal als je geen trekking gaat maken? Reizen.We zijn met de lokale bus naar Ghorka gegaan, de oude hoofdstad (of zo) van Nepal. Eerst 4,5 uur in de bus en daarna 1500 treden omhoog naar een tempeltje dat niet eens de moeite waard was. Gelukkig was het uitzicht mooi. De dag erna met de bus en taxi naar Bandipur, een 'historisch' stadje. Ook vrij saai. En diezelfde dag nog door naar Pokhara.
Eindelijk water! Pokhara ligt aan een groot meer en is heel relaxt vergeleken met KTM.
Na Otto's eerdere problemen was nu Antonio aan de beurt. Hij zat al wat over zijn buik te wrijven in de bus, maar 's avonds ging er nog wel een vissie in. En 's nachts ging die er weer uit. Maar 's morgens bij het ontbijt wilde Toon wel een gebakken eitje. Otto en Marja raadden hem dat af en zeiden dat hij beter alleen toast kon eten. Deed hij dus niet, maar nam wel een gekookt eitje. Een slok thee later zag hij wat pipjes en ging naar de wc, waar we even later 'bonk' hoorden. Knock-out dus. Rustdag voor Toon dus vandaag.
Marja en Otto gaan morgen in ieder geval paragliden en zondag en maandag zien we wel. Misschien wat canyoning en/of raften. Dinsdag in ieder geval terug naar KTM.
Voor het thuisfront: we landen vrijdag 13 nov om 11:00 op Schiphol met vluchtnummer BD103 uit Londen.
Goetjes, Marja & Otto (& zieke Toon)

maandag 2 november 2009

Weer terug in Kathmandu

Hallo iedereen,
we zitten weer in Kathmandu. Een dag of 5 geleden vond de ontmoeting plaats tussen Otto en Marja enerzijds en Toon, Ngima en Rinzin anderzijds. Dat was in Dingboche. Daarna in 3 dagen naar Lukla teruggelopen. De volgende dag naar Kathmandu. Eenmaal aangekomen daar voelde Otto zich wat slapjes en licht misselijk. In het hotel kwam alles er direct uit. Blijkbaar was de cheese cake in Lukla niet helemaal goed meer.
Dag erna in KTM rustig aan gedaan en gisteren naar het Ministerie van Toerisme geweest voor de debriefing. Toon krijgt volgende week het certificaat dat hij de top heeft gehaald. We hebben daar ook geklaagd dat de Liaison Officer wel heel gemakkelijk $1600 heeft verdiend. Hij was niet in het BC, terwijl we voor 39 dagen aanwezigheid hadden betaald! Dat leverde veel 'verlegenheid' op, maar ook $400 refund. Daarna naar Ngima en ook de financiele zaken afgehandeld.
Vandaag een cultureel dagje in Patan. Veel tempels, vond Antonio leuk.
De komende dagen gaan we nog wat reizen door Nepal.
Om jullie tevreden te stellen hebben we hierbij alvast wat foto's.
Vlakbij Num.JPG
Dorpje onderweg
Regen en over beekje.JPG
Veel regen onderweg
Otto en Toon sneeuw.JPG
Bellen met de sat-phone


zaterdag 24 oktober 2009

Toon vertrekt morgen, Otto en Marja nu in Namche Bazar

We kregen van Toon te horen dat hij de 25e uit het BC vertrekt. Dat betekent dat hij vrijdag de 30e in Lukla aankomt en hopelijk de volgende dag een vlucht naar Kathmandu heeft.
Otto en Marja zijn nu in Namche Bazaar. We weten nog niet precies wat we gaan doen. Hetzij Toon tegemoet lopen (Tengboche, Dingboche, Chukung) en dan gezamenlijk teruglopen naar Lukla. Hetzij richting Gokyo en Toon weer ontmoeten in Namche en dan gezamenlijk terug naar Lukla.

vrijdag 23 oktober 2009

toppertje!!!

Hoi Allemaal,

Ik heb het gehaald, ik stond vandaag om ongeveer 13.00 op de top, met Rinzin!!!
Ngima heeft een blessure en is niet mee gekomen. Nu zijn we met z'n 3en in kamp 1. morgen naar het basecamp.

Ik kan niet wachten weer in de bewoonde wereld te zijn.

groetjes,
Antonio

donderdag 22 oktober 2009

Vandaag topdag voor Antonio en een retrospectief

Marja en Otto zijn gisteren in Kathmandu aangekomen. Om 1700 uur Antonio gebeld. Die zat in Camp 2 en vertelde dat het allemaal erg zwaar was geweest tot dan toe. Toen Marja en Otto een week geleden omkeerden vanuit het Morene Camp boven het Makalu BC is Toon doorgegaan naar het East Col Camp. De dag erop heeft hij de grote oversteek gemaakt via de Sherpani Col naar de West Col en is hij vervolgens afgedaald naar Baruntse BC op zo'n 5450 m. De oversteek begon om ongeveer 04.00 uur in de ochtend en duurde 12 uur. Het was erg zwaar.

Die zelfde dagen zijn Otto en marja teruggelopen naar Yak Kharka en vervolgens naar Dobate. Wat was er nou aan de hand? Vanaf zo'n 4500 meter kreeg Otto slaapproblemen, de zogenaamde Cheyne-Stokes ademhaling. Door het zuurstofgebrek moet je vaker en dieper ademhalen. Maar je lichaam zit nog niet in die modus, waardoor je 's nacht in je langzame ademhaling terecht komt en dan plotseling wakker wordt met ademnood. Meestal sliep Otto nog wel halve nachten, maar in het Morene Camp op 5200m heeft hij de hele nacht wakker gelegen. Toen we in dat kamp aankwamen had iedereen al wat hoogteziekte (hoofdpijn). Bij Otto was het zo erg dat hij wat Diamox en Aspirine innam en om 17.00 uur naar bed ging. De nacht was een hel. Het vroor in de tent en Otto kon niet slapen door Cheyne-Stokes. Dan duren 12 uur erg lang. Heel erg lang. De volgende morgen besloot Otto niet verder te gaan, omdat we weer 500 meter moesten stijgen en er weer een slapeloze nacht voor de deur stond. Marja wilde Otto niet alleen laten terugkeren. Antonio voelde zicht sterk (en dat is hij ook), dus die ging door met Ngima en Rinzing, de klimsherpa.

Marja en Otto zijn met Karma (de kok) en 3 dragers in 6 dagen teruggelopen naar Tumlingtar, de laatste dag zelfs helemaal niet gelopen, maar een Jeep genomen. Het was mooi weer, dus al die bergen de we niet gezien hadden toen we naar boven liepen in de regen en de sneeuw, waren nu ineens zichtbaar. Prachtig. Otto heeft zicht nog wel vaak achter de oren gekrabt op de weg naar beneden: had ik verder gekund, wat een watje ben ik, enzovoorts. Maar het feit is dat hij echt slecht sliep, wat net echt handig is voor extreme inspanningen. Wat trouwens ook een rol gespeeld kan hebben is een verkoudheid. Sinds de start in Tumlingtar was hij wat verkouden: snotterig, keelpijn, hoestje. En met name die volle neus ging maar niet weg.

Wel, het goede nieuws is dat Toon in C2 zit en op dit moment onderweg is naar de top. Hij zal daar rond het middaguur aankomen. Als alles goed gaat. Hij vertelde dat het buitengewoon zwaar was tot C2. Vanuit BC naar C1 was al een beproeving. Toen we hem gisteren belden in C2, hoorden we de wind om de tent loeien. Toon klonk erg vermoeid, maar hij zei dat hij zich sterk voelde. We wensen hem alle succes toe vandaag. Na de top hoopt hij vandaag helemaal af te dalen naar BC. En dan vervolgens 2 dagen rust. In die dagen moeten ook dragers geregeld worden die hen weer naar de bewoonde wereld vergezellen. Dus met een dag of 8-10 moet Toon weer in Kathmandu zijn.

Het plan van Marja en Otto is om morgen of overmorgen naar Lukla te vliegen en dan een dag of 4 te lopen naar Namche Bazar, Tengboche en Dingboche op 4100 meter. In die buurt zullen ze Toon en Ngima opwachten die via de Amphu Lapcha pas zullen komen.

11.30 nog 100 m. ................

woensdag 21 oktober 2009

It doesn't matter how slow you go, as long as you don't stop!

Hoi Allemaal,

We lopen nog steeds, de plannen zijn niet veranderd. Vannacht een enorme storm gehad in kamp 1. Het leek als of we met tent en al de lucht in gingen en nu, terwijl we lopen, komen er af en toe windstoten die niet misselijk zijn.

We gaan erg langzaam, maar de top komt iets dichterbij. Ngima zegt dat we vannacht om 24.00 of 1.00 aan de top poging beginnen. (dat is in Nederland rond een uur of 21 of 22). Ik kan niet wachten en vind het nu erg jammer dat Otto en Marja er niet zijn. Hier hebben we zo lang naar toe geleefd.
Ik ploeter nog even door!

Denk aan me morgen (bid,duim,werk,lach....)

groetjes,
Antonio

dinsdag 20 oktober 2009

Elke dag een ander plan

Hoi Allemaal,

Vandaag zijn we weer onderweg naar kamp 1. We gaan er vanuit dat het nu wel goed gaat. Ngima heeft nu bedacht dat we toch maar door gaan en geen rust dagen meer hebben. Hij heeft ook beloofd, dat als we de top halen, hij een helicopter voor me regelt vanuit het basecamp (grap??), ik merk het wel. Voorlopig doe ik, zonder discussie, wat hij zegt en dat is nieuw voor me.
Net als de afgelopen dagen blijft het zwaar, maar het weer is goed en daar moeten we van profiteren.

Ik bedacht me onlangs dat ik nu al 3 weken in nepal ben, maar ik heb nog maar 1 tempel gezien, ook dat is nieuw voor me.

Vandaag komen Otto en Marja in Tumlingtar aan, ik hoop wat van ze te horen, ben benieuwd hoe het met ze gaat.

Ik loop weer verder achter Ngima en Renzing aan.

groetjes,
Antonio

maandag 19 oktober 2009

Zwaar,zwaar,zwaar.

Hoi Allemaal,

Vandaag toch weer een extra rustdag. Gisteren kamp 1 net niet gehaald, op 200 m. voor het kamp hebben Ngima en ik de spullen begraven en zijn terug gegaan naar het basecamp. Renzin heeft het 1e kamp wel gehaald en hij heeft een tent opgezet.
Hopenlijk lukt het ons morgen wel het 1e kamp te halen.
Ngima is vast besloten om samen met mij op de top te staan en hij wil na iedere etappe die we lopen een rustdag in bouwen. Ik wilde liever in een keer door stoten, maar denk dat Ngima gelijk heeft. Als ik op de top wil staan, moet ik echt energie verzamelen(en dat is niet gemakkelijk).

Het blijft enorm zwaar, het valt me tegen, maar ik wil nog steeds proberen op de top te komen.

zwaar,zwaar,zwaar!!
Antonio

zondag 18 oktober 2009

Opbouwen kamp 1, 6100 m

Hoi Allemaal,

Vandaag zijn we begonnen met het bouwen van kamp 1 en daarna zakken we af naar het basecamp om te slapen.
Het is hard werken op deze hoogte en het valt me erg zwaar, gelukkig hebben Ngima en de 2e man meer energie.
Het plan voor de komende dagen is: opbouwen van kamp 2 en nog slapen in kamp 1. daarna verlaten we kamp 1 om te slapen in kamp 2. Vandaar uit wachten we op het moment om een top poging te doen. Het kan snel gaan, maar als het tegen zit duurt het nog 5 dagen. Het weer lijkt mee te zitten gelukkig!


groetjes,
Antonio

zaterdag 17 oktober 2009

Baruntse basecamp, 5450 m. en puja.

Hoi Allemaal,

Vandaag een rustdag in Baruntse basecamp, prachtig uitzicht op de top. De tocht hiernaar toe was vreselijk en duurde 12 uur. Gelukkig zijn in het basecamp meer mensen en daarmee wat gezelligheid.
Tijdens een puja ritueel worden vandaag alle materialen en deelnemers gezegend. Het is op dit moment goed weer en de verwachting voor de komende dagen is ook goed.(dit is tegenstrijdig met de verwachting van het noorse instituut, laten we hopen dat ze in het basecamp gelijk hebben)
Ik heb al 2 weken last van verkoudheid en tussen de 8 kg. medicijnen zitten geen neusdruppels.
Gisteren is een groep mensen vertrokken richting de top en morgen vertrekt een groep fransen uit het basecamp. Dan blijven we even alleen achter. Zoals de plannen er nu uitzien zullen we -als alles goed gaat- binnen 1 week op de top staan.

Nu eerst een douche, er is een douchetent gemaakt en water gekookt, even schrobben, oksels fris, lekker!

groetjes,
Antonio

donderdag 15 oktober 2009

Marja en Otto op de terugweg, Antonio loopt door

Beste Allemaal,

Vandaag ging het met Otto niet veel beter en na goed overleg is besloten dat Otto en Marja terug naar Kathmandu lopen/vliegen. Antonio loopt door met 1 sherpa en Ngima.
Marja en Otto voelen zich wel goed genoeg voor de terugweg en we hoeven geen zorgen over ze te hebben is me verzekerd. Het betekent wel dat we even niet van ze zullen horen, omdat Antonio de telefoon mee heeft. De verwachting is dat zij over 5 dagen in Kathmandu zijn en vandaar kunnen ze naar hartelust telefoneren.

Als het goed is belt Antonio wel af en toe. Hij is vandaag onderweg naar East col BC (5720 m). en wil de dag daarna richting Baruntse bc.

tot snel,
Carolien namens OMA

Morenecamp, 5200 m

Beste allemaal,

We zijn weer een paar etappes verder, bij morenecamp op 5200 m. Otto ligt ziek in de tent en we hopen dat hij morgen voldoende opgeknapt is om verder te gaan naar east col camp op 5700 m. Marja en ik doen het goed en voelen ons naar omstandigheden goed.
Misschien lassen we morgen een rustdag in zodat Otto nog wat tijd krijgt op aan te sterken, dat merken we morgen.
Het weer was vandaag goed en voor morgen wordt redelijk weer voorspeld.

Groetjes voor iedereen,
OMA

woensdag 14 oktober 2009

Makalu Base Camp, 4870 m

Eindeljk zon! En bergen! We staan nu aan de voet van de Makalu, een van de hoogste bergen van de wereld. Gisteren van Yak Kharka in 5 uurtjes naar het Makalu BC gelopen. Otto had het niet gemakkelijk. Last van de hoogte. In de loop van de middag kwam onze 2e Sherpa aangelopen. Die had de oversteek geemaakt van het Baruntse BC, via West Col en Sherpani Col. Hij heeft de route beveilligd met vaste touwen. En dat allemaal in zijn eentje. Maar het is ook een sterk mannetje. Hij heeft Everest en K2 op zijn naam staan. Dus we zijn in goede hannden bij de Baruntse.

Vannacht was het koud in de tent, minus 2 graad. Otto heeft slecht geslapen, neus zat dicht. Iedereen heeft opgezwollen wangen en Marja heeft zelfs gezwollen enkels.

En vandaag is het ineens prachtig weer. Vlak voor onze neus doemt een 4 km hoge wand op, van de Makalu. En ook achter ons blijken bergen te zitten. Hebben we nooit gezien.

Vandaag is een rustdag. Morgen gaan we een 3 uur verder zitten en overmorgen naar een

maandag 12 oktober 2009

Langmale, 4400 m

Hallo Allemaal,

Het weer zit echt niet mee, regen valt gestaag, het is koud en nat, wat dachten we toen we in het regenseizoen vertrokken (handig ;) )
We verwachten morgen naar Makalu basecamp te lopen en daarmee lopen we precies op schema. Dat valt eigenlijk weer mee
Het blijft behoorlijk zwaar en de eerste symptomen van heimee worden gevoeld (getuige 2 telefoontjes naar nederland vandaag).
De weersverwachting voor de komende dagen is niet zo goed maandag en dinsdag nog regen, woensdag en donderdag beter en daarna weer regen.

We gaan stug door en hopen binnenkort weer iets te laten horen, geen zorgen, tot binnenkort.
groetjes OMA

vrijdag 9 oktober 2009

Yangle Kharka, 3650 m

Hallo allemaal.

Regen, regen en nog eens regen! Het afzien had pas moeten plaatsvinden in het basiskamp op 5500 meter maar we hebben het nu al zwaar. Koud en en nat elke dag en lekke tenten. Van de kaarten klopt niks en van de hoogteaanduidngen ook niet. Het is een beetje behelpen en de route verandert dagelijks. That's adventure. Gelukkig gaat alles wel goed met ons. In heel Nepal is het slecht weer en hier en daar zijn al dodelijke ongelukken gebeurd. Door het slechte weer kunnen we onze accu's niet opladen vandaar dit late bericht.

De paden zijn erg glibberig en elk stroompje wordt een rivier. Antonio heeft als redder in nood geacteerd en een drager gered. Tot nu toe allemaal net te doen maar er wacht ons zo nog een forse verrassing. We zitten nu nu een prachtig dal van de rivier Barun (voor zover we uitzicht hebben). We houden een rustdag in een soort van berghut. Lekker knus met zijn allen en rokerig.

Het belangrijkste is echter dat we het naar ons zin (relatief gezien) hebben en er nog geen ongelukken zijn gebeurd. Wanneer we weer een bericht kunnen sturen is ongewis. Dus geen zorgen tot het volgende bericht!

Groetjes, OMA

zondag 4 oktober 2009

Tashigaon, 2180 m

De dag van de bloedzuigers.

Vandaag weer de geweldige routine; opstaan, onbijten, registeren bij de lokale politieman, op pad met het ene prachtige vergezicht na het andere op een mooi pad, zweten als een bezetene als de zon doorbreekt, uitgebreid lunchen en chillen en weer verder.

Gisteravond met alle dragers lopen feesten en 'Nepali beer' gedronken. Wat het precies is, wordt niet duidelijk maar dat er alkohol in zit, is zeker! Na het dansen en drinken is het tijd om te slapen want het is al 21.00 uur. Het feest naast de tent gaat echter door tot 24.00 uur en het was -op zijn zachts gezegd- wat onrustig. Elke keer als we vandaag een drager passeren en 'Nepali beer' zeggen moeten ze in ieder geval erg lachen. Ze hebben een hoop lol daarover.

De trekking van vandaag is licht; van Seduwa naar Tashigaon met ongeveer 500 hoogtemeters. Vandaag erg veel bloedzuigers van onze voeten gehaald. Antonio loopt nog steeds op sandalen en is een gemakkeljke prooi.

Aangekomen een geweldige stortbui over ons heen gekregen. Kunnen we eindelijk de pararplu gebruiken die we al een week meedragen. De bloodsuckers komen met dit vochtige weer bijna naar je toe rennen, best vervelende beesten. Otto zijn heup gaat weer beter maar heeft nu een lichte verkoudheid om over te piepen. Komt allemaal wel goed.

Vanaf 15.00 niets beters meer te doen dan tenten opzetten, wassen en het dorp verkennen van 15 huizen. Morgen een zware dag met 1500 hoogtemeters, dus dat gaan we goed voelen. No more nice trekking but hard working!

De batterijen beginnen een beetje op te raken en er is even geen zon meer. Het kan dus zo maar zijn dat we even geen berichten meer kunnen plaatsen.

zaterdag 3 oktober 2009

Seduwa, 1625 m

De ochtend begon met een vechtpartijtje onder de dragers. En fink ook. Blijkbaar vond de ene dat hij meer moest dragen dan de ander. En ze begonnen flink op elkaar in te beuken. Daarna een 'normaal' ontbijtje met bananenpannenkoek.

Om 8.45 naar beneden, 800 meter afdalen naar de Arun rivier. In Nepal kennen ze het begrip zigzagpaadje niet. Paadjes gaan recht naar benden. Steil dus. Beneden bij de rivier was een hangbrug. En precies daar gleedt Otto flink onderuit, op zijn kont. Blauwe bil dus.

Aan de ander kant van de rivier moesten we weer net zoveel stijgen. Maar na een half uur, het was pas 10.00, mochten we alweer stoppen. Er bleek eerst voor de dragers gekookt te moeten worden. Wij hebben de tijd gedood met foto's maken van kinderen. Ook hebben we nog voor veel vermaak gezorgd toen we de laptop te voorschijn toverden en een stukje Ice Age lieten zien. En daarna lunch, met frieten!

Na de lunch nog anderhalf uur steil omhoog, in de zon, naar Seduwa. Echt verschrikkelijk warm. Maar om 14.45 waren we er. Maar de dragers nog niet. Die kwamen pas 2 uur later.

Vandaag was de laatste dag dat er nog dalen in zat. Vanaf nu gaan we alleen nog maar omhoog. Overmorgen zelfs 1500 meter. Hopen maar dat het niet zo warm meer is.

En voor wie het nog niet opgevallen was, we hebben nog geen drup regen gehad!

vrijdag 2 oktober 2009

Num, 1530 m

Vandaag weer door de haan gewekt om 05.00 uur. De routine slaat al toe: opstaan, alles inpakken, opruimen, ontbijten, de dragers de lasten zien verdelen die wij gelukkig niet hoeven te dragen en op pad. De route voert weer langs prachtige vergezichten en pittoreske en fotogenieke dorpjes. Onze trail is (nog) niet platgetreden dus we zijn overal een bezienswaardigheid voor de kinderen. Op een prachtige plek in de mountain jungle geluncht waar Antonio zjn tweede bloedzuiger te pakken heeft. Verderop een mooie plek gevonden waar we ons kon(t)den wassen. De lucht is bewolkt en daar zijn we erg blij mee. Zweten doen we toch maar de hitte is draaglijk. Om 15.00 zijn we in Num en daarmee is dit een lichte dag. Num ligt prachtig en bestaat uit dertig huizen en net zoveel kleine kinderen die allemaal op de foto willen. We dollen wat met ze en kopen voor de dragers en onszelf bier. Tja daarmee zijn wel alle hoogtepunten genoemd en we verwachten dat de rest van de trekking dezelfde hoogtepunten kent (in dit geval is "more of the same" dus niet verkeerd). Morgen moeten we afdalen naar de rivier, deze oversteken en weer 1000 meter stijgen. Dat wordt dus fun! Nu nog even stevig avondeten en vroeg naar bed.

Chichila, 1890 m

"Good morning, tea!" hoorden wij om 6 uur 's morgens. Wakker worden met een kopje thee, dat is prima! Otto had goed geslapen, Marja een fractie minder en Toon nog iets mnder. Iets met muggen in zijn tent. Om 5 uur is het trouwens al licht aan het worden. Gauw inpakken en ontbijten. Pannenkoeken, ei, brood, thee, genoeg. Om half acht gingen we lopen.

Het belangrijkste wapenfeit onderweg was, naast alle mooie uitzichten en de grote hoeveelheid mensen die ergens naar toe moesten lopen, toch wel de plotselinge drang van Toon om in een riviertje te gaan badderen. Hij had natuurlijk niet in de gaten dat wij niet de enigen waren die dat in de gaten hadden!
Eenmaal boven zei hij dat hij nog steeds geen bloedzuigers gezien had. Hij attendeerde Otto erop dat dat toch beloofd was.
Even laten kwamen we bij de luchplek. Daar was voor ons gekookt en toen begon Antonio ineens te piepen! Bloed in de broek. En jawel, een bloedzuiger had hem toch gevonden, maar was alweer weg. Maar het bloed niet en dat bleef nog even doorgaan.

IMG_0252 (Small).JPG

Na dit evenement was het nog een anderhalf uur lopen naar Chichila. Daar even de laptop aan het zonnepaneel gelegd, maar de zon was snel weg. En weer overal kindertjes om ons heen. Naast me staat er nu één van 6 met een kleintje van 1 in een soort hangconstructie om haar nek.

De dragers zijn een beetje laat vandaag, maar die komen vast wel.....

woensdag 30 september 2009

Khandbari

Vandaag gaat het beginnen! Al om 7 uur opgestaan en alles weer ingepakt. Wanhopig gepoogd om alles voor het eerste deel van de trek in 1 tas te krijgen. Om 9.30 werden we opgehaald en een half uurtje later waren we op het vliegveld. Na 3 keer gefouilleerd te zijn, waarbij Antonio zijn aansteker kon inleveren, konden we instappen in de 19-persoons twin otter, die ons in een half uurtje naar Tumlingtar bracht. Met Antonio trouwens, want die had bijna de vlucht gemist omdat hij nog even moest roken...

In Tumlingtar was het warm, erg warm, zeg maar heet. Wij hadden ons voorbereid op de moesson, dus we waren gewapend met paraplu's. Niet nodig dus. Het was eerder zweten, zeker voor Otto. Ngima had gezegd dat het 2 uurtjes lopen was naar Khandbari. Naar bijna 4 uur en 10 rustpauzes kwamen we aan. Onderweg veel dorpjes gezien met veel kinderen en veel foto´s gemaakt.

De kampeerplek in Khandbari was wat hectisch. Alle kinderen van het dorp waren uitgerukt om ons te komen bekijken. Marja en Antonio probeerden foto´s van ze te maken maar ze kropen zowat in de lens, dus dat ging wat lastig. Maar het was wel erg grappig allemaal.

Voor ons waren 2 nieuwe tenten opgezet van het type ´Chinese´ North Face. Zagen er puik uit! Toen het donker was konden we het zweet een beetje van ons afwassen en vervolgens eten: soep, gebakken rijst, pasta met saus, groenten, sla en een toetje.

Dit is ons eerste bericht via de satelliettelefoon!

dinsdag 29 september 2009

Good luck all the way

Zowel Marja als Antonio hebben een slechte nacht achter de rug maar er is geen tijd om chagrijnig te zijn want vandaag is de grote 'Puja' ceremonie! Wat het precies inhoud weten we niet maar we hebben er zin in. Nadat we het halve hotel hebben verbouwd om op een andere verdieping ons ontbijt ut de brandende zon te nuttigen, worden we weer opgehaald voor de het ophalen van de vergunning en de ceremonie.

Aangekomen bij het Ministry of Tourism zijn we getuige van de hoge werkdruk en de efficiency van de Nepalese ambtenaren. Na een uur op onze krent te hebben gezeten is het eindelijk zover. Eerst wordt een 'geschenk' gegeven aan de ambtenaar en dan worden de papieren in tig-voud ingevuld en ondertekend door Otto als expeditieleider. Antonio en Marja teken helemaal niets en zijn nergens voor aansprakelijk of verantwoordelijk! We liegen verder in het interview alsof het gedrukt staat. We hebben geen walkie-talkie en al helemaal geen satellettelefoon. Eindelijk komt onze liason-officer erbij (was nog even feest aan het vieren). Een pafferig mannetje de waarschijnlijk nog nooit een berg heeft beklommen. Otto stelt de vraag die bij ons allemaal op de lippen brandt. "Are you all the time with us". Oei wat moet daar nou op geantwoord worden in het bijzijn van zoveel mensen. Dat was hij helemaal niet van plan, een foto van het base-camp is immers genoeg voor zijn rapport. Een beetje lacherig wordt de vraag ontweken. Eindelijk klaar en een vergunning op zak op weg nar Ngima voor onze Puja.

IMG_0105 (Small).JPG

Aangekomen bij Ngima ontmoeten we Angelique en Otto begint meteen de grote charmeur uit te hangen en allerlei stoere verhalen te vertellen. Ja beste lezers, dat is dan weer een onbekende kant van Otto. Angelique gaat de zelfde trekking doen met een drietal andere vrouwen en we zullen elkaar op bepaalde punten ontmoeten. Bij Antonio beginnen bij dat vooruitzicht al pretlichtjes in zijn ogen te komen. Ondertussen blijkt de ceremonie al in volle gang te zijn en zitten er in de kamer naast ons een vijftal mannen in oranje jurken al een paar uur gebeden te citeren uit een heilig boek. Dit is een echte serieuze aangelegenheid en alle Nepali om ons heen zijn door het dolle. Het is ons uitgelegd maar in het kort komt het erop neer dat we heel veel extra geluk meekrijgen en alle boze geesten af te weren. En dat voor een vriendenprijsje. Een boel gezang en getrommel maar we hoeven er niet de hele tijd bij te zijn dus hebben we drie uur om de de tempel te bezoeken.

maandag 28 september 2009

We zijn in Kathmandu

Zondag 27 september

Met een lichte knoop in de buik is de 2009 Baruntse Expedition van start gegaan. Alle deelnemers zijn licht gespannen en de saaie en vermoeiende reis is precies wat we verwacht hadden op een lichtpuntje na: business class van Bahrein naar Kathmandu. Super relaxed en een paar uur slaap gepakt. In Kathmandu sloegen de zenuwen weer toe want we moesten aangifte doen van al het geld dat we bij ons hadden en de illegale satelliet-telefoon (bij Otto in zijn rugzak). Gelukkig werden we met ferme hand door het groene kanaal gedirigeerd. We trokken maar meteen een sprintje en kwamen recht in de armen van ons ontvangstcomitee. Ngima stond ons op te wachten met vervoer en voor we het wisten reden we door "Kathmandu by night". Niet veel te zien en erg rustig vanwege het grote Hindoe festival. Iedereen loopt met een grote rode stip op het hoofd!IMG_6803 (Small).JPG

Het Tibet Holiday Inn maakt niet helemaal onze hooggespannen verwachtingen waar; lekker shabby maar ok. Het is zo rustig dat we echt moeten zoeken naar een leuke plek om eerste biertjes te drinken. Uiteindelijk een goede spot gevonden en een wedstrijdje gedaan wie het heetst kon eten. Het zweet droop van Otto's kop, maar Antonio won uiteindelijk glansrijk.
Zonder te verdwalen weer de weg teruggevonden naar ons hotel voor een goede nachtrust. De temperatuur is gezakt en zeer aangenaam. Morgen gaan we de losse eindjes van de expeditie regelen.

Maandag 28 september

Na een ontbijtje in de gloeiende zon (dat gaan we niet trekken) zijn we opgehaald en naar Boudha gereden waar Pike Expedition zijn thuisbasis heeft. Kennis gemaakt met onze klimsherpa (die amper Engels spreekt) maar wel eens op de top heeft gestaan en op de Everest! Natuurlijk een gastvrije lucht aangeboden gekregen van dal baht. Toen werd het tijd om zaken te doen en waren we na een aantal hertellingen 16.000 dollar lichter. In de bergen telt immers elke gram dus daar zijn we mooi vanaf. Otto en Marja zijn wel heel relaxed terwijl we nu toch al een aantal uren in Kathmandu zijn en we nog geen enkele tempel hebben bezocht. Antonio kijkt wel erg bedenkelijk bij dit tempo en zijn ademhaling is moeilijk onder controle te houden. Onthaasten is het motto!IMG_6720 (Small).JPG

Na herpakking van onze equipment en de laatste afspraken zijn we weer terug in ons hotel en gaan we de rest van de dag een beetje dwalen in Thamel. Erg stil, maar als alles hier op volle toeren draait is het echt een gekkenhuis.

Morgen krijgen we traditionele inzegening van onze expeditie door een lama (niet die op de Peruviaanse hoogvlakten rondlopen maar een boeddhistische geestelijke). Daarmee worden de goden goed gestemd en onze expeditie van geluk voorzien (is in de prijs inbegrepen hopen we). Wordt vervolgd.

Groetjes O.M.A.